Core Methods and Techniques/Intention and Ritual/is

Ásetningur og helgisiðir þjóna sem ósýnileg byggingarlist meðvitaðs dans. Þótt hreyfing geti virst sjálfsprottin og óuppbyggð, þá veita þessir þættir grunn sem dýpkar nærveru, merkingu og umbreytingu. Þeir hjálpa til við að marka dansinn sem sérstakt rými - rými þar sem athygli, umhyggja og meðvitund eru vísvitandi færð í hreyfingu.

Kraftur ásetningsins

Ásetningur er lúmskur en öflugur kraftur sem stýrir athygli og mótar upplifun. Hann ræður ekki niðurstöðu eða hegðun, heldur beinir hann dansaranum að ákveðnum eiginleikum, fyrirspurnum eða tilveruháttum.

Að setja sér markmið getur:

• Festa hugann og beina athyglinni að villandi augum
• Styðja tilfinningalegt öryggi og persónuleg mörk
• Hvetja til dýpri könnunar á þema eða mynstri
• Hvetja til vaxtar, lækninga eða skýrleika

Áform geta verið tjáð eða hljóðlát, sértæk eða opin. Sumir dansarar koma kannski með skýrt þema („Ég vil kanna samband mitt við reiði“), á meðan aðrir velja tilfinningalega eiginleika („Ég vil hreyfa mig með mýkt“) eða spurningu („Hvað er ég að forðast?“).

Að halda ásetningi létt er lykilatriðið — það þjónar sem áttaviti, ekki regla.

Hlutverk helgisiða

Heilisiðir marka breytingar. Þeir skapa ílát sem hjálpar líkama og sál að færast frá venjulegum tíma yfir í breytt rými danssins og til baka. Í meðvitaðri dansi eru helgisiðir oft einfaldar, ímyndaðar og sameiginlegar. Þær gefa til kynna virðingu, nærveru og umhyggju fyrir hópnum.

Algengar helgisiðir eru meðal annars:

• Opnunarhringir: Að safnast saman í upphafi til að viðurkenna nærveru, setja tón eða nefna áform.
• Smudging, Hljóð eða Andardráttur: Að nota skynjunarvísbendingar til að hreinsa rými og beina athygli.
• Þögul innkoma: Að ganga inn í dansrýmið án þess að tala til að viðhalda einbeitingu og kyrrð.
• Loka hringjum: Að deila hugleiðingum, þakklæti eða einfaldri nærveru til að fullkomna upplifunina.
• Hendingar eða tákn: Að nota slaufu, hönd á hjarta eða kveikja á kertum til að viðurkenna tengsl og áform.

Þessar helgisiðir hjálpa þátttakendum að finna fyrir öryggi, sjáanleika og festu í sameiginlegu rými.

Persónulegar helgisiðir í reynd

Þó að hóphelgisathafnir móti sameiginlegt rými, styðja persónulegar helgisiðir einstaklingsbundna nærveru. Þær gætu falið í sér:

• Að taka sér smá stund til að anda eða teygja sig áður en dansað er
• Að snerta jörðina eða líkamshluta til að komast í meðvitund
• Að endurtaka hreyfingu eða setningu til að merkja að einbeittur athyglisþrunginn vettvangur
• Að skapa lítið altari eða rými fyrir einbeitingu heima fyrir æfingar

Þegar þessar helgisiðir eru endurteknar með tímanum verða þær að líkamlegum akkerum sem hjálpa dönsurum að falla hraðar í meðvitaða nærveru.

Helgiathafnir og taugakerfið

Heiligathafnir styðja við stjórnun taugakerfisins. Fyrirsjáanlegar, taktfastar athafnir róa heilann og gefa til kynna öryggi. Þetta gerir kleift að vinna úr tilfinningum betur, taka áhættu og tengjast samfélaginu dýpra. Fyrirsjáanleiki helgiathafna vegur á móti sjálfsprottinni hreyfingu frjálsrar hreyfingar.

Ásetningur og umbreyting

Þegar ásetningur er haldinn skýrt og með nærveru verður hann hvati til umbreytinga. Hann beinir athygli dansarans að meðvitund og opnar rými fyrir innsýn og breytingar sem geta komið upp á náttúrulegan hátt. Samsetning skýrrar ásetningar og líkamsræktar umbreytir meðvitaðri dansi úr afþreyingarstarfsemi í þýðingarmikla iðkun persónulegrar og sameiginlegrar þróunar.

Í meðvitaðri dansi eru ásetningur og helgisiðir ekki stífar formúlur. Þau eru lifandi þættir sem aðlagast þörfum hvers dansara, hóps og augnabliks. Þegar þau eru meðvitað virk auðga þau dansinn með tilgangi, uppbyggingu og heilagleika - breyta hreyfingu í athöfn og nærveru í kraft.

← Samþætting og íhugun | Kjarnaaðferðir og tækni