Conscious Dance Practices/Integral Dance/th

Integral Dance logo

Integral Dance (สร้างโดย อเล็กซานเดอร์ เกิร์ชอน) คือการเต้นรำที่นำไปสู่ความสมบูรณ์ยิ่งขึ้น ช่วยรักษาความเชื่อมโยงอย่างลึกซึ้งกับตนเอง (ในระดับร่างกายและจิตสำนึก) เชื่อมโยงเรากับผู้อื่นในแบบพิเศษ ช่วยให้เรารู้สึกถึงความเป็นส่วนหนึ่งของโลก (กับธรรมชาติและศิลปะ) และกับบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าซึ่งยากที่จะอธิบายเป็นคำพูด (ระดับจิตวิญญาณ) ยิ่งไปกว่านั้น ความเชื่อมโยงเหล่านี้มีลักษณะเป็นพลวัต

“Integral Dance เกิดขึ้นจากความปรารถนาที่จะนำการเต้นรำมาใช้ในทางปฏิบัติ ในฐานะเส้นทางสู่ความสมบูรณ์ และจากความเข้าใจว่าเส้นทางดังกล่าวเป็นมากกว่าการบำบัด ผมชอบวลีที่ว่า: การบำบัดที่ดีนั้นจบลง แต่การเต้นรำนั้นไม่มีที่สิ้นสุด”

"เป้าหมายของการบำบัดรักษา ตามที่ฉันเข้าใจ คือเป้าหมายที่มีจุดประสงค์ สอดคล้องกับสถานการณ์ และกำหนดไว้อย่างชัดเจน แต่การเต้นรำสามารถอยู่คู่กับชีวิตของมนุษย์ได้ทุกช่วงวัย"

"การเต้นรำที่สามารถคู่ควรกับชีวิตมนุษย์ทั้งชีวิต พร้อมด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในนั้น นั่นคือ Integral Dance"

— เอ. เกิร์ชอน

หลักการพื้นฐานของ Integral Dance

1. ร่างกายและจิตสำนึกแยกจากกันไม่ได้

ทุกการแสดงออกของบุคคลที่มีชีวิต ไม่ว่าพวกเขาจะแสดงออกอย่างไรก็ตาม ย่อมมีการแสดงออกทางร่างกายเสมอ ทุกสิ่งที่เราประสบพบเจอ คิด และตัดสินใจ ล้วนอยู่ในร่างกาย สมองเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย — นี่คือความเข้าใจที่เรียบง่ายแต่สำคัญยิ่ง

เมื่อบุคคลใดบุคคลหนึ่งแนะนำตัว เล่าเรื่องราว หรือแสดงความรู้สึก เรามักจะสังเกตว่าสิ่งเหล่านี้ปรากฏออกมาในระดับร่างกายอย่างไร ไม่ว่าจะเป็นสีหน้า ท่าทางเล็กๆ การเปลี่ยนแปลงท่าทาง การเปลี่ยนแปลงของกล้ามเนื้อ หรือน้ำเสียง

2. มนุษย์เป็นกระบวนการ ไม่ใช่วัตถุ

สิ่งสำคัญคือต้องมองบุคคลว่าเป็นกระบวนการที่มีหลายมิติและพัฒนาไปเรื่อยๆ

ข้อสรุปแรกจากหลักการนี้คือ ทุกสถานการณ์ที่มีอยู่ ณ ที่นี่และตอนนี้ ล้วนมีประวัติความเป็นมา — บุคคลนั้นได้ผ่านขั้นตอน ระยะ และเหตุการณ์ต่างๆ ในการพัฒนามาแล้ว ข้อสรุปที่สองคือ สถานการณ์นี้จะดำเนินต่อไป เรื่องราวนี้ยังไม่จบ

ในแง่หนึ่ง สิ่งนี้สอดคล้องกับความเข้าใจเชิงปรัชญาที่ว่าบุคคลเป็นโครงการที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์

เราตั้งคำถามว่า: อะไรที่ยังคงเคลื่อนไหว? อะไรที่ยังคงเปลี่ยนแปลง? กระบวนการใดกำลังเกิดขึ้น?

3. ในทุกสิ่ง เราสามารถมองเห็นการเต้นรำและคู่สำหรับการเคลื่อนไหวได้

หลักการข้อที่สามนี้เกิดขึ้นจากคำถามก่อนหน้านี้: กระบวนการนี้คืออะไร? และนี่คือคำตอบของการเต้นรำ

หากเราเข้าใจการเต้นรำว่าเป็นกระบวนการที่มีหลายมิติและมีการประสานงานกัน การหาที่ที่เหมาะสมสำหรับประสบการณ์แต่ละอย่างจึงกลายเป็นสิ่งสำคัญ

ตัวอย่างเช่น: “สถานการณ์นี้ไม่เหมาะกับฉัน เพราะบางส่วนในตัวฉันยังไม่พร้อมที่จะยอมรับมัน”

หรืออีกนัยหนึ่งคือ “ตำแหน่งที่ฉันอยู่จำกัดฉันและไม่เปิดโอกาสให้ฉันยอมรับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น”

จากมุมมองแบบองค์รวมและบูรณาการ เราไม่สามารถละทิ้งสิ่งใดได้ ในแง่นี้ เราจึงเข้าใจการเต้นรำในวงกว้างอย่างแท้จริง และเราสามารถพิจารณาสถานการณ์ใดๆ ในชีวิตเป็นเหมือนการเต้นรำ และผู้เข้าร่วมเป็นคู่หูในการเคลื่อนไหว

การบูรณาการสี่ระดับใน Integral Dance

เต้นรำกับตัวเอง

ค่านิยมหลักของ Integral Dance คือ อิสรภาพ ความคิดสร้างสรรค์ ความสมบูรณ์ และการดูแล (โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือ การดูแลตนเอง)

การฟังจังหวะของตนเอง การฟังความปรารถนาอันลึกซึ้ง การฟังความเป็นตัวตนที่แท้จริงของตนเอง สิ่งเหล่านี้คือคุณสมบัติที่คนเราเรียนรู้

และโดยธรรมชาติแล้ว เมื่อคนเราเรียนรู้ที่จะดูแลตัวเอง พวกเขาก็จะเริ่มสร้างความสัมพันธ์กับผู้อื่นในรูปแบบที่แตกต่างออกไป

การดูแลตัวเองอย่างแท้จริงคือความสามารถในการเป็นอิสระและสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ

เต้นรำกับผู้อื่น

ในระดับพื้นฐานที่สุด ทุกคนต่างมีสำนึกรู้แจ้งในตัวเองอย่างลึกซึ้งว่า “ฉันมีอยู่ และฉันมีสิทธิ์ที่จะมีอยู่”

ฉันมีชีวิตอยู่ และนั่นก็เพียงพอแล้ว

จากตรงนี้ — ถ้าฉันมีอยู่จริง ฉันก็สามารถรู้สึกได้ และฉันก็สามารถกระทำได้ ฉันมีสิทธิ์ที่จะรู้สึกและมีสิทธิ์ที่จะกระทำ

วงกลมแห่งการบูรณาการถัดไปคือการเชื่อมต่อกับผู้อื่น

ไม่มีการบูรณาการใดที่จะเป็นไปเพื่อปัจเจกบุคคลอย่างแท้จริงได้

ฉันไม่สามารถสมบูรณ์ได้ด้วยตัวเอง แต่เมื่ออยู่ในความสัมพันธ์กับผู้อื่น ฉันก็จะสูญเสียสภาวะนั้นไปทันที

If a person is truly whole, this extends to the quality of their relationships with others — in which, if one wishes, one can always see partners for movement.

Dance with the world

This means that I have my own place in the world, and I am at peace with it — my place in society, in culture, and in nature.

It means that I have a certain connection with nature — one that feels right for me.

These can be very simple things: for example, a person enjoys walking in the park and intuitively knows when it’s time to go there.

Or perhaps they feel a deep connection with a certain element or force of nature.

Connection with the world also manifests as connection with culture — in the sense that I truly understand which culture influences me, which culture I belong to, and why my tastes and preferences are what they are.

This is what integration means: what I do in society corresponds to my inner sense of self, and there is no strong contradiction between them.

There may be compromises or crises that I go through, but strategically I am in my right place in this world.

Dance with eternity

Most people who practice dance note that at times they encounter an inner experience that is difficult to express in words — as if part of it cannot be verbalized and lies beyond our consciousness.

If a person has experienced a powerful, vivid state through dance, it needs to be integrated — to find its place and meaning.

What place does it occupy? Where can it be of use, and what nourishes it in return?

Integral Dance provides space for this sacred side of the dance experience, creating a field for calm and clear understanding — where it leads and why it is needed.

Main Tools of Integral Dance

• Integral Dance-Movement Therapy
• Integral Somatics
• Integral Performance and Improvisation
• Dance as a Spiritual Practice

The foundation of Integral Dance is built upon several different schools of improvisation and improvisational performance on one hand, and body-centered therapy on the other. Dance therapy itself treats movement as a language of communication between therapist and client. Establishing non-verbal therapeutic relationships is the essence of classical dance therapy.

Another cornerstone of Integral Dance is Authentic Movement. Interestingly, Authentic Movement is both a separate discipline and, at the same time, already carries a sense of integrality. It can serve as a therapeutic tool, it can be a personal practice—sometimes for stress management, sometimes to support creativity, sometimes to address personal challenges, and sometimes simply because the process itself is valuable. It is also a spiritual practice. At least in the form practiced by Janet Adler, the Discipline of Authentic Movement is a modern mystical practice. Both aspects—the therapeutic and the spiritual—are explored in A. Girshon’s book Stories Told by the Body.

A significant body of knowledge emerged after classical dance-movement therapy, particularly in the 1970s–1990s, through somatic techniques. These, on one hand, share much with dance-movement approaches but are positioned under a different label. Somatic therapists often have separate professional associations, use somewhat different tools, and draw on a distinct knowledge base. Yet the foundations and goals are very similar. The somatic approach has significantly enriched the understanding of dance, movement, and human development. It also integrates well with discoveries in neuroscience—a field that must be incorporated today. Naturally, dance therapy and psychotherapy in general strive to understand and integrate this knowledge, relating it to practical therapeutic techniques.

Additionally, there are practices not focused on creativity or therapy per se, but rather on dance as ritual or prayer—dance as a form of spiritual practice.

Thus, Integral Dance draws on many foundations: improvisation, therapy itself, authentic movement, dance as a spiritual practice, and somatic or body-oriented approaches. Integral Dance is a process that helps us understand how all these elements relate to one another. By combining these forms of knowledge, we can more clearly and accurately—and most importantly, while staying connected to ourselves and our intentions—use Integral Dance for self-discovery, personal development, and enhancing our engagement with life.

← Conscious Dance Practices