Ιστορικό και Πολιτιστικό Πλαίσιο
Ο «συνειδητός χορός», όπως υπάρχει σήμερα, είναι βαθιά ριζωμένος σε μια μακρά και ποικίλη ιστορία τελετουργικού κινήματος, κοινοτικής ενσάρκωσης και πνευματικής έκφρασης. Σε όλους τους πολιτισμούς και τους αιώνες, ο χορός έχει χρησιμεύσει ως ένα ισχυρό εργαλείο για θεραπεία, αφήγηση ιστοριών και ομαδική συνοχή. Το σύγχρονο κίνημα του συνειδητού χορού αντλεί έμπνευση από αυτές τις προγονικές παραδόσεις, ενσωματώνοντας παράλληλα σύγχρονες γνώσεις από την ψυχολογία, τη σωματική και τις εκφραστικές τέχνες.
Αρχαίες Προελεύσεις και Τελετουργίες
Από τις προϊστορικές κοινωνίες έως τους καθιερωμένους πολιτισμούς, ο χορός χρησιμοποιούνταν για να συνδεθεί με το θείο, να εκφράσει τη θλίψη ή τον εορτασμό και να ενώσει τις κοινότητες σε κοινές τελετουργίες. Οι ανθρωπολόγοι έχουν παρατηρήσει ότι η ρυθμική κίνηση και ο συλλογικός χορός είναι σχεδόν καθολικές ανθρώπινες συμπεριφορές—κεντρικές σε τελετές όπως οι τελετές μετάβασης, οι εποχιακές μεταβάσεις και η πνευματική θεραπεία.[1]
Παραδείγματα περιλαμβάνουν τους χορούς trance των Σαν στη Νότια Αφρική, τις τελετουργίες περιστροφής των Σούφι μυστικιστών και τις τελετές με βάση τα τύμπανα στις αφροβραζιλιάνικες και ιθαγενείς αμερικανικές παραδόσεις.[2] Αυτές οι πρακτικές συχνά στόχευαν στην πρόκληση αλλοιωμένων καταστάσεων συνείδησης για συλλογική θεραπεία, πνευματική διορατικότητα ή κοινωνικούς δεσμούς.
Δείτε: Αρχαίες Προελεύσεις και Τελετουργία
Εξέλιξη στον Σύγχρονο Συνειδητό Χορό
Τον 20ό αιώνα, ο χορός επανεμφανίστηκε ως θεραπευτικό εργαλείο μέσω θεραπευτικών κλάδων όπως η Θεραπεία Χορού/Κίνησης (DMT), στην οποία πρωτοστάτησαν προσωπικότητες όπως η Marian Chace, η Mary Whitehouse και η Trudi Schoop. Αυτοί οι επαγγελματίες αναγνώρισαν ότι η κίνηση θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την πρόσβαση στο συναίσθημα, την απελευθέρωση από το τραύμα και την υποστήριξη της ένταξης.[3]
Μέχρι τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, άρχισαν επίσης να διαμορφώνονται μη κλινικές συνειδητές χορευτικές πρακτικές. Η θεραπεία μέσω τέχνης που βασίζεται στην κίνηση της Gabrielle Roth 5Rhythms και η θεραπεία μέσω τέχνης της Anna Halprin έθεσαν τις βάσεις για ένα σύγχρονο κίνημα που έδινε έμφαση στην ελευθερία, την παρουσία και τη μεταμόρφωση.[4] Στις επόμενες δεκαετίες, εμφανίστηκαν νέες μορφές όπως οι Biodanza, Movement Medicine και Soul Motion, ενσωματώνοντας την τελετουργία, την ψυχολογία και τη δημιουργική έκφραση σε προσβάσιμες χορευτικές εμπειρίες.
Δείτε: Εξέλιξη στον Σύγχρονο Συνειδητό Χορό
Διαπολιτισμικές Προοπτικές
Ο σύγχρονος συνειδητός χορός αντανακλά ένα ευρύ φάσμα πολιτισμικών επιρροών. Πολλές πρακτικές δανείζονται από το κίνημα της αφρικανικής διασποράς, τις τελετές των ιθαγενών, την ανατολική φιλοσοφία και τα δυτικά θεραπευτικά μοντέλα. Ενώ αυτή η σύνθεση επιτρέπει την καινοτομία και την συμπερίληψη, εγείρει επίσης ερωτήματα σχετικά με την πολιτισμική οικειοποίηση και την ηθική χρήση της προγονικής γνώσης.
Οι συντονιστές και οι κοινότητες ζητούν ολοένα και περισσότερο πλαίσια που σέβονται την κουλτούρα τους και τιμούν την προέλευση των κινητικών πρακτικών και αναγνωρίζουν την πνευματική και ιστορική τους σημασία.[5] Η σημερινή παγκόσμια χορευτική σκηνή περιλαμβάνει συζητήσεις γύρω από την αποαποικιοποίηση, την προσβασιμότητα και τη διατήρηση της σοφίας που βασίζεται στην καταγωγή, παράλληλα με τη δημιουργικότητα ανοιχτού κώδικα.
Δείτε: Διαπολιτισμικές Προοπτικές
References
- ↑ Dunbar, R. (2014). How conversations around campfires came to be. Frontiers in Psychology, 5, 1135. https://doi.org/10.3389/fpsyg.2014.01135
- ↑ Aldridge, D. (1996). Music therapy research and practice in medicine: From out of the silence. Jessica Kingsley Publishers.
- ↑ Levy, F. J. (1988). Dance movement therapy: A healing art. American Alliance for Health, Physical Education, Recreation and Dance.
- ↑ Roth, G. (1998). Maps to ecstasy: A healing journey for the untamed spirit. New World Library.
- ↑ Turino, T. (2008). Music as social life: The politics of participation. University of Chicago Press.
