Core Methods and Techniques/Creativity and Exploration/is

Sköpunargáfa og könnun eru kjarninn í meðvitaðri dansi. Ólíkt skipulögðum eða sviðsdansformum býður meðvitaðri dans hverjum einstaklingi að verða forvitinn og sjálfsprottinn hreyfimaður – einhver sem hlustar, gerir tilraunir og tjáir sig án fyrirfram skilgreindra skrefa eða fagurfræðilegra væntinga. Þessi opna nálgun breytir dansi í lifandi uppgötvunarferli.

Hreyfing sem skapandi tjáning

Meðvitaður dans hvetur þátttakendur til að sleppa hugmyndum um „rétta“ eða „ranga“ hreyfingu og fylgja í staðinn því sem finnst lifandi, satt eða óvænt á þeim tíma. Sérhver látbragð, líkamsstaða eða andardráttur getur orðið hluti af persónulegu orðaforða sem þróast með hverri lotu.

Skapandi tjáning í dansi getur birst á marga vegu:

• Að hreyfa sig frá mismunandi líkamshlutum eða hvötum
• Að bregðast leikandi við óvæntum hljóðum eða breytingum í tónlist
• Að nota stig (gólf, standandi, hopp) til að kanna rúmfræðilega virkni
• Að endurtaka látbragð eða umbreyta því með breytingum
• Að láta hreyfinguna mótast af tilfinningum, skynjun eða myndmáli

Markmiðið er ekki að skemmta eða vekja hrifningu heldur að fá aðgang að dýpri áreiðanleika. Hreyfing verður athöfn nærveru og ímyndunarafls.

Kraftur leiksins

Könnun blómstrar í leikrænu hugarfari. Í meðvitaðri dansi er leikur ekki léttúðugur - hann er dyr að frelsi. Þegar dansarar sleppa sjálfsdómum og tileinka sér forvitni, opna þeir fyrir nýjum hreyfimöguleikum og skapandi áhættu.

Boðskort fyrir spilamennsku:

• Spuni án þrýstings
• Tilbúinn til að gera tilraunir og mistakast
• Gleði við uppgötvanir
• Óhandrituð samskipti við aðra eða umhverfið
• Húmor og léttleiki sem hluti af dansupplifuninni

Leikræn hreyfing nærir taugakerfið, dregur úr kvíða og eflir seiglu. Hún byggir einnig upp tengsl, þar sem sameiginlegur leikur hvetur til trausts og tengslamyndunar innan samfélagsins.

Áhættutaka og vöxtur

Sköpunargáfa felur í sér áhættu — áhættuna á að vera séður, að tjá varnarleysi, að hreyfa sig á ókunnuga vegu. Meðvitaður dans býður upp á öruggt rými þar sem þessi áhætta verður að tækifærum til vaxtar.

Dansarar geta ögrað venjubundnum mynstrum með því að:

• Að brjóta samhverfu eða endurtekningu
• Að færa sig frá stjórn yfir í sjálfsprottna hluti
• Að prófa nýtt tempó, form eða hreyfigæði
• Að hreyfa sig í gegnum óþægindi eða hik
• Að velja nærveru fram yfir frammistöðu

Með því að stíga út fyrir þægindarammann uppgötva dansarar oft nýjar víddir í sjálfum sér og tjáningargetu sína.

Hreyfing sem fyrirspurn

Könnun í meðvitaðri dansi takmarkast ekki við hreyfingu — hún getur líka verið innri fyrirspurn. Hreyfing verður verkfæri til að spyrja og svara spurningum eins og:

• Hvernig líður þessari tilfinningu í hreyfingu?
• Hvernig vill kyrrðin hreyfast?
• Hvað gerist ef ég fylgi þessari hvöt án þess að breyta henni?
• Hvar í líkama mínum finn ég fyrir mestri lífsgleði?

Þessar spurningar krefjast ekki munnlegra svara. Dansinn verður samtal milli tilfinningar, eðlishvötar og meðvitundar.

Skapandi iðkun fyrir lífið

Sú sköpunargáfa sem ræktuð er í meðvitaðri dansi er ekki bundin við dansgólfið. Hún nærir sveigjanlegri, tjáningarfyllri og móttækilegri leið til að takast á við lífið. Dansarar læra að:

• Treysta eðlishvöt sinni
• Faðma óvissu
• Aðlagast breyttum takti
• Tjá sig af einlægni

Með því að skapa rými fyrir sköpunargáfu og könnun í hreyfingu verður meðvitaður dans að lífsgleði. Hann fagnar hinu óþekkta, heiðrar ímyndunaraflið og býður dönsurum að hreyfa sig eins og þeir hafa aldrei hreyft sig áður.

← Félagsleg vitund og samfélagsuppbygging | Kjarnaaðferðir og tækni | Samþætting og íhugun →